Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

"Η Χαρά της Πνευματικότητας μπροστά στον Πόνο" (βίντεο)

Ο ήχος....



Ο ήχος από το πάτημα των πλήκτρων στον υπολογιστή αντηχεί ως βηματισμός άναρχος που με παρασέρνει, με ωθεί εμπρός να δω, να τρέξω και να ρθω κοντά σου!! Κάμνε τη θάλασσα οργή, ανασεμιά και δράμε ως δορκάς, ως αλμυρή δροσιά, και πέρασε και άγγιξε σιμά σου.

Τόσα χρώματα...



Τόσα χρώματα, τόσα ακούσματα, τόσες διαθέσεις , τόσοι άνθρωποι. Μα η καρδιά που μπορεί και κατανύσσεται μπροστά σε τέτοια τοπία, σίγουρα πια, έμαθε να διακρίνει τα χρώματα από τις ανθρώπινες αποχρώσεις.

Ωσάν τέτοιες...



Ωσάν τέτοιες φαντάζουν οι αποχρώσεις των ματιών σου!
Τόσος καιρός πια, λήθη με παρέσυρε στα άδυτα της λησμοσύνης μου. Και εκεί σε αναζήτησα. Που χαμένος χρόνος πια! Που καιρός για θύμησες περασμένες! Περνάει ο καιρός, δύσκολοι πια οι χρόνοι, δύσκολος ανασεμός το ρήμα ''φαντάζομαι'' να πάψω. Και δύσκολος καιρός γιατί το φως περνά και λησμονείται και νυχτώνει εδώ που σε φαντάζομαι...

Η αμφισημία...



Η αμφισημία των συναισθημάτων ξεκινάει από την αμφισημία των σκέψεων. Και η αμφισημία των σκέψεων ξεκινάει από την καρδιά που δεν αισθάνεται. Και η καρδιά που δεν αισθάνεται δεν συσκέφτεται, απλά σκέψεις κάνει.

Αυτή η πρόχειρη...




Αυτή η πρόχειρη ξύλινη προβλήτα μου φαντάζει απόψε σαν πέρασμα στην απεραντοσύνη της θάλασσας. Και αυτή η θαλασσινή απεραντοσύνη!! Πόσες αγάπες κρυφάκουσε, πόσους έρωτες "κρύφα" οίδε!!!


Δημητρίου Π. Λυκούδη

Αν αναζητάς...


Αν αναζητάς τον προορισμό,τότε δεν έχεις παρά να αφεθείς σε ένα από τα "ιστιοφορούμενα" ταξίδια! Αν ρωτάς χωροχρονικά όρια, δεν έχεις παρά να ακούσεις το γδούπο των θαλασσινών εναγκαλισμών του ιστιοφορικού σκαριού με την αλμυρή αύρα της. Αν αναρωτιέσαι, ζω, υπάρχω, ονειρεύομαι,δεν έχεις παρά να ακολουθήσεις τη θέληση του ιστιονώπου νου σου! Για δες, με ένα τόσο δα σκαρί, υπάρχω στον κόσμο γύρω μου, καί σαλπάρω μαζί σου για σένα...
Καλό ξημέρωμα Σπουδαστήριο ψυχών, άμα δε και εννίοτε θαλασσινών και ταξιδιάρικων!!!


Δημητρίου Π. Λυκούδη


Απίθανες αποχρώσεις...!



Απίθανες αποχρώσεις! Θέλω να γράψω στην άμμο λόγια ανεξίτηλα στη μνήμη σου, άμποτε και στην καρδιά σου. Ως σάλεμα ανέμου, βοριαδάκι θαλασσινό, άμα δε και καλοκαιρινό, μη σε παρακαλώ, διατήρησε τις εικόνες που αποτύπωσα στην άμμο, μην επιφέρεις άνεμο στο νου της, νερό αλμυρό και ρθει και πάρει τα λόγια μου...



Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

"Μονοπάτια στον Παράδεισο" (βίντεο)

Η Διάδραση της Αντιφιλητικής Αγάπης



Υπο Δημητρίου Π. Λυκούδη 
Φιλόλογος - Θεολόγος,  Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών

         
Κάθε φορά, ενθυμούμαι αμυδρά, όταν ο αδυσώπητος μόρος και ο κωκυτός έπλητταν τον εγωκεντρισμό μου και την συνειδησιακή μου πληρότητα, κατέφευγα νωχελικά και ως νεμεσητός παραδινόμουν στην αυτοθέλητη μόνωση και περισυλλογή.
Τί ησυχία τότε! Όταν ήμουν μικρός, η βιβλιοθήκη μου άγγιζε το προσκέφαλό μου, ως θα έλεγε ο Ρίτσος, και μόλις αναζητούσα να χαράξω και νοερά να περιπλανηθώ στον «χωροχρόνο» των ονείρων μου.

Ποιός είπε ότι...


Ποιός είπε ότι δεν αρέσκεται σε χρωματιστές ανταύγειες η θάλασσα;  Λες και χρωματίζει την πλάση ο Κτίστης ωσάν άκτιστη!  Και αναρωτιέμαι θαρρετά: Ποιά καρδιά Κύριε, που να σταθεί νους ανθρώπου μπροστά στο θέαμα και να μην ατενίσει δοξολογικά την αγαθή και θεία σου μακαριότητα!!
 

Δημητρίου Π. Λυκούδη

Ωσάν κολπίσκος απάνεμος...



Ωσάν κολπίσκος απάνεμος, καρδιοφρούρητο καταφύγιο έστησα θαρρώ για να σε αποπροσανατολίσω. Σιμά ποθώ, σιμά μου νοιάζομαι να σύρω το σκαρί σου. Μα δεν υπολογίζω μιας, δε ζύγισα ορθά τις θάλασσες του κόσμου. Απανταχού της γης φυσούν , και άμποτε, μη δώσουν και σε πάρουν! Και απόμερα έστεκα ολημερίς και θέριευα, πως τάχα έμαθα λιμάνια να στολίζω...

  
Δημητρίου Π. Λυκούδη

Πόσο με ξεκουράζει...




Πόσο με ξεκουράζει αυτός ο ιερός παφλασμός των κυμάτων
σαν έρχονται άτακτα και σύρονται βαριεστημένα στην ακρογιαλιά! Αλήθεια, πόσο με αναπαύει αυτή η ιερή θαλπωρή του αλμυρού ιωδίου! Να αγγίζεις το θαλασσινό αλάτι αποξηραμένο ακατέργαστα πάνω στα γέρικα σκαριά, στην κουπαστή της βάρκας τούτης και να μονολογείς πως δεν εγέρασε ο κόσμος, καί αν ακόμη μεταστράφηκε η μορφή του, ναι, είναι ικανή ,η αλμύρα μαθές και το ιώδιο, τον κόσμο μας καινούργιο πάλι να μας δώσουν...




Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω (βίντεο)

Εδώ ξεχνιούνται οι αγάπες...



Εδώ ξεχνιούνται οι αγάπες!
Εδώ λησμονείς εύκολα και αβίαστα έρωτες και προσμονές,
εκείνες τις θύμησες που σε απομακρύνουν από τον τελικό σκοπό σου!Τι και αν έχεις λίγο για να φθάσεις, λίγο για να θεαθείς το παρελθόν σου, εδώ όλα αναδύονται στην ερωτική αποχαύνωση του πλανώμενου και διαρκώς αυτοθέλητα πλανεμένου νου σου. Εδώ ξεχνιούνται οι αγάπες, γιατί, καιρός να μάθεις πια, η θάλασσα μας φέρνει πιό κοντά...

 

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος



Υπό Δημητρίου Π. Λυκούδη Θεολόγου – Φιλολόγου,
ΜΑ.,ΜΑ. Θεολογίας, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών


«Ο Νέος Μωϋσής»"
                                                                      
Το φρόνημα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, από την απαρχή της συστάσεως της ως Θεανθρώπινου- πνευματικού οργανισμού υπήρξε εκκλησιοκεντρικό και μοναστικό, ακριβώς επειδή  πρωτίστως  υπήρξε τριαδοκεντρικό και χριστοκεντρικό. Εκκλησιοκεντρικό μεν, ως πηγή και αφετηρία της μυστηριακής ζωής των πιστών, ως ¨χωροχρόνος¨ δηλαδή εκδήλωσης και επενέργειας της αγιοπνευματικής χάρης, μοναστικό δε, καθώς ανέδειξε στους θεοφρούρητους κόλπους της χορεία αγίων μοναχών και μοναζουσών αλλά και γενικότερα πιστών, εμποτισμένων στην αγιαστική μοναχική χάρη και διακονία.

Μπροστά σε τέτοια τοπία...


Μπροστά σε τέτοια τοπία γράφτηκαν και κατατέθηκαν οι μεγαλύτερες φιλοσοφίες, τα πλέον περισπούδαστα έργα, ποιητής γίνομαι στο άκουσμα του ανέμου.  Μπροστά σε τέτοια τοπία , να φωνάξω θέλω σε αγαπώ!!! Για δες, κάθε τόπος και επίνοια, κάθε τόπος και ιστορία ζωής.
Μπροστά σε τέτοια τοπία, το σε αγαπώ χάνεται και λίγο μου φαντάζει...!!!  Απόψε στην ακροθαλασσιά η θύμησή σου...

 Δημητρίου Π. Λυκούδη


Πόσες φορές...




Πόσες φορές αντιλήφθηκα κενωτικά την αγαπητική παρουσία σου και εισέτι, πόσες φορές συντροφιά και ξενύχτι μου κράτησε η απουσία σου! Ίσως αυτές οι στιγμές συνηγορούν και ισοκρατούν την ισομέρεια της συμπαντικής αγαθότητος. Αυτές οι στιγμές με παρακινούν να στο γράψω:
"Όλος ο κόσμος τόσος δα.... Δεν έμαθα ποιήματα να γράφω!
Μα έχω πόθο ιερό, ξενύχτι για να αρχίσω, για δες , μακριά σου απορώ, ο κόσμος τόσος δα , η απουσία σου κενωτικό θυμίαμα αγάπης μέσ΄ στο νου μου. Ο κόσμος τόσος δα, σαν κοιτώ τα μάτια σου, είναι καιρός πια, και ποιητής καμώνομαι πως είμαι!!!"





Ξέρεις γιατί...



Ξέρεις γιατί αναπαύομαι στη μόνωσή μου και στην περισυλλογή; Πολλές φορές στάθηκαν αφορμές ικανές , με έμαθαν πως μέσα από την αυτοθέλητη και συνειδητή παραμονή, έστω και εφήμερη , στο σκοτάδι, μόνο τότε θεάται καθάριο το φως το αληθινό και ακηλίδωτο...  Και απλά αναρωτιέσαι, όχι για την εκούσια παραμονή, αναρωτιέσαι για την ποιότητα του φωτός μέσα σου, γύρω σου...




Βραδυνή υδάτινη σιωπή...

Βραδυνή υδάτινη σιωπή... 

Βραδυνή υδάτινη σιωπή!
Δεν είναι υπερβολή, ο ήχος του θαλασσινού βυθού αφουγκράζεται πολλάκις αρτιότερα τα ανθρώπινα συναισθήματα, τις ανθρώπινες αληθοφάνειες σκέψεων, φρονημάτων, λόγων! Λόγια και πάλι λόγια και ο βυθός να αρέσκεται σε  ετεροσημίες και εφάμιλλης νοσταλγίας περάσματα.΄Οχι γιατί γνωρίζει από περάσματα, αιώνια στέκει καθηλωμένος, άστατος, σκοτεινός! Υδάτινη σιωπή, βραδυνή αλμυρή θαλασσοκρατία που καμώνεσαι πως τάχα αφουγκράζεσαι ανθρώπινα συναισθήματα...


 Δημητρίου Π. Λυκούδη


Η μοναξιά με την κοινοτικότητα...

 
Η μοναξιά με την κοινοτικότητα συνυπάρχουν ωσάν η θάλασσα με τον Ουρανό. Χωρίς τη θάλασσα δεν έμαθα να ζω! Χωρίς τη θάλασσα, χωρίς να ατενίζω το μπλε του Ουρανού, το μπλε της Θεοσδώτου Χάρης Σου! Και ξέρεις πότε αντιλαμβάνεσαι τα όρια της κοινονικότητάς σου; Κάθε φορά που απομακρύνεσαι, κάθε φορά που σπουδάζεις τον άνθρωπο, χώρο ζητάς να ξαποστάσεις στο μπλε του Ουρανού!!!



O μελαγχολικός διαλογισμός...


O μελαγχολικός διαλογισμός του επερχόμενου θανάτου είναι διαλογισμός υπερκείμενης βιωτής, είναι διαλογισμός Αναστάσιμος και δη ελεύθερος, όχι επειδή διαλογίζεται κανείς με τον θάνατο, αλλά επειδή αναπαύεται ο διαλογισμός στην υπερκείμενη Ανάσταση.
Ποιός διαλογίζεται;;; Ο ελεύθερος μπροστά στο θάνατο!

Ο Σμύρνης Χρυσόστομος




Υπό Δημητρίου Π. Λυκούδη Θεολόγου – Φιλολόγου,
ΜΑ.,ΜΑ. Θεολογίας, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών




         Aπόγευμα της 27ης  Αυγούστου του 1922. Ο Ακλόνητος ιεράρχης Χρυσόστομος δια της τουρκικής φρουράς οδηγείται στο φρουραρχείο της Σμύρνης. Γύρω από αυτό, ο τουρκικός όχλος κραυγάζει, απειλεί, μαίνεται και ζητεί εκδίκηση. Τον έσυραν από το Διοικητήριο έως την τουρκική αγορά και από εκεί τον έφεραν αιμόφυρτο στην πλατεία του Τιρκιλίκ. Τα ράσα του σχισμένα, το πρόσωπό του αιματοβαμμένο και εξαθλιωμένο. Η δεσποτική του ράβδος λάφυρο του ασύντακτου όχλου. «Κι΄  οι μουσικές συνεχίζουν να παίζουν τα τούρκικα εμβατήρια…Κι΄ οι αλαλαγμοί του όχλου πιο βροντεροί καλύπτουν τον αέρα…Τίποτε δεν έμεινε και τίποτε δεν βρέθηκε από το μαρτυρικό σκήνωμά του. Οι Τούρκοι φρόντισαν να εξαφανίσουν και τα τελευταία απομεινάρια του αγίου του σώματος. Νομίζοντας φαίνεται ότι έτσι εξαφανίζουν και την Ελλάδα. Ξεχνώντας ότι έτσι την αναζωογονούν και την δοξάζουν την Ελλάδα…»[1] . 

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Το θαλασσί της θάλασσας....


Το θαλασσί της θάλασσας αθόρυβα,μειλίχια, ιλαρά να αφήνει και να αφήνεται μπροστά σου. Η αλμύρα της , ιώδιο αειθαλές, μακρόσυρτο, η γεύση σου, το άγγιγμα των βλοσυρών βλεφάρων σου παράχωμα νιορτής, άκουσμα ισχνό, ωσάν παλαιό ακορντεόν αναζητά τις νότες του!
Να γράψει θέλει, ν΄ ακουστεί πως χάνονται οι αγάπες, λησμονούν και λησμονιούνται σαν δεν αγαπάς το θαλασσί της θάλασσας, σα λησμονείς άκουσμα από ακορντεόν που αναζητά στις νότες να σε βρει...!





Γνώση άνευ αγάπης....


Γνώση άνευ αγάπης καθίσταται πανουργία και μιαρότητα.
Μιαρός και παμμίαρος όστις γνωρίζει μη αγαπητικά αλλά εκκεντρικά και μονόπλευρα. Σπουδαστήριο ψυχών, τέτοια γνώση μοιράσου με τους σπουδαστές σου, "γνώση άγνωστον γνώναι" για να μπορούμε να φωνάζουμε με χαρά και παρρησία "Χριστός Ανέστη".




Ώρα περασμένη...




Ώρα περασμένη...
Απόλυτη εξωτερική τάξη και συνάμα, αφορμή για εσωτερική αταξία, "τρικυμία εν κρανίω" ως έλεγε ο Ουγκό.
Όταν ήμουν μικρός φοβόμουν τους πεθαμένους!!
Εκεί στην επαρχία που μεγάλωσα, στην Εύβοια, πήγαινα στο κοιμητήριο του χωριού, ώρες πολλές, αμέτρητες ώρες!!
Προσπαθούσα να σπουδάσω το μυστήριο του θανάτου. Διάβαζα τα βιβλία, αλλά άλλη η χάρη του νωπού χώματος Σπουδαστήριο.
"Εις χουν απελεύσεται". Μικρός φοβόμουν τους πεθαμένους και τώρα που μεγάλωσα φοβάμαι τους ζωντανούς.
Και αναρωτιέμαι!! Μήπως το αντίδοτο ευρίσκεται στη βιβλιοφόρα μόνωση και περισυλλογή;
Άφησα τα βιβλία μικρός και έσπευσα εις το κοιμητήριον του κόσμου για να σπουδάσω τους πεθαμένους.
Αφήνω το κοιμητήριο του κόσμου "εν τω κόσμω" σήμερα και επιστρέφω στα βιβλία, μήπως και επιτύχω να σπουδάσω τους ζωντανούς.
Αρχή σπουδής, αρχή μετανοίας...


 Δημητρίου Π. Λυκούδη




Ένα βραδινό κομποσχοίνι...

 


Ένα βραδινό κομποσχοίνι αξίζει όσα πέντε της ημέρας, λέγουν χαριτωμένα οι Αγιορείτες Πατέρες για να τονίσουν την αξία της προσευχής και δη της νυχτερινής. Ωσαύτως και η μελέτη. Το βράδυ φαίνεται καλύτερα ο κόσμος. Εκεί ανάμεσα στα βιβλία μου, πάντα μου άρεσε ν΄ ανοίγω πολλά ταυτόχρονα βιβλία, να χάνομαι μέσα τους, τι, να περιμένει η γνώση; Το βράδυ η ανασεμιά του κόσμου παύει να γροικάται, σωπαίνει, ανασκουμπώνεται, αναζητά άλλους θαλαμούς να ξαποστάσει, άλλα χέρια, άλλα πρόσ...ωπα να ντύσει, να ντυθεί. Η γνώση περιμένει, και όσο περιμένεις τη γνώση τόσο σε αναζητά, να ντύσει ορέγεται πρόσωπα βραδινά, με ανασεμιά κοσμική και απόκοσμη, και όσο πιό κοσμική τόσο πιό απόκοσμη, και όσο ανοίγω βιβλία εμπρός μου τόσο η ανασεμιά μου χάνεται, να ντύσει ψάχνει, να ντυθεί τη γύμνια του απατεώνος κόσμου και καύχημα να έχει πως ξέρει, πως έμαθε να διαβάζει τους ανθρώπους...

Τόσα βιβλία, τόση γνώση...

 


Τόσα βιβλία, τόση γνώση, μα πως να λειτουργήσει αποφατικά η γνώση στην αμάθεια!
Σκέπτομαι πως σημασία έχει να μπορείς να αντιληφθείς την ανάγκη του συνανθρώπου σου γύρω σου.
Μα εάν δεν το έχει ανάγκη να σου δείξει την ανάγκη του;
Ανάγκη να μάθω, ανάγκη να ακούσω, ανάγκη να διδαχθώ πρωτίστως μπροστά στον καθρέφτη μου.Ανάγκη να πιστέψω πως μπορώ και χωρίς τους άλλους να ταλαιπωρώ την αδιατρεψία του νου μου και να καταλήγω σε λογικοφάνιες και ευαίσθητες ωραιοποιήσεις των πάντων.
Ε λοιπόν, έτσι αντιλαμβάνομαι τη θεολογία. Ως ανάγκη του νου μου να ακούσει, ως ανάγκη να διδαχθεί.
Έκαστος αντιλαμβάνεται, βιώνει, έτερος σχετικοποιεί, υμπεριλαμβάνει.
Και εδώ, μπροστά στην ανάγκη να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου και να ακούσεις - τι κρίμα!! - αντιλαμβάνεσαι και συνειδητοποιείς πως είτε εΤΕΛΟΙώθησαν οι καθρέφτες είτε εμωράνθησαν οι συζητητές...



Πήρα να γράψω για τότε....

Πήρα να γράψω για τότε....


Πήρα να γράψω για τότε, για την περίοδο της νεότητος,τότε που τρέχαμε με τα ποδήλατα στην εξοχή και αγωνιζόμασταν να ξεπεράσουμε την ήβη,να προλάβουμε να τρέξουμε το χρόνο, να προλάβουμε να μεγαλώσουμε ,να γίνουμε άνθρωποι!Ενθυμούμαι τώρα τόσες στιγμές, το ποδήλατό μου,το παράτησα, με παράτησε και αυτό, το ξέχασα, με λησμόνησε ακαίρως.Μα το παρελθόν , ο χρόνος που παρήλθε επανέρχεται.Μόνο για να δομήσει το μέλλοντα χρόνο,μόνο επικουρικά και υποβαστάζοντας το παρόν,διαφορετικά είναι χρόνος πεπαλαιωμένος,ουχί μόνο παρελθοντικός μα απαρχαιωμένος και άνυδρος!
Ο χρόνος της προσμονής μου είναι χρόνος ωσάν το πεπαλαιωμένο μου ποδήλατο.
Προσμένω και αναμένω, προσδοκώ την πάλαι ποτέ περίοδο της εφηβικής ανεμελιάς
μέσα από αυτό, μέσα από ένα απαρχαιωμένο ποδήλατο,το παράτησα , με παράτησε και αυτό,μα τόσο με διδαξε, τόσα μου θυμίζει ωσάν το συναντάω...




Ανάμεσα στην αγάπη...

 

 
"Ανάμεσα στην αγάπη και στον έρωτα, χάσμα μέγα ορθώνεται, ρήξις ενεργούσα και φύσις.  Γιατί δε συναντιέται ποτέ Ουρανός και Θάλασσα, καμώνονται μοναχά πως αμφότεροι ομοιάζουν! Καν αναρωτιέσαι, αγάπησα; ερωτεύτηκα; Τούτο ξέρω να σου πω: Δε συναντιούνται Ουρανός και Θάλασσα, παρά μοναχά εις το βάθος του  ορίζοντα, θέλεις, αρέσκεσαι να μαθαίνεις πως αμφότεροι εις ταυτό ομοιάζουν"




Επαινετή Έρωτα...!


"Επαινετή Έρωτα! Εμπρεσσιονισμός και εξ-πρεσσιονισμός είναι συνοδοιπόροι, σχεδόν ταυτίζονται στην απλωτική σου απόκεντρη αύρα. Θυμίζουν τα απόνερα του πλοίου, αναρωτιέσαι, αναζητάς, εως εκεί που ξεκινά η θάλασσα, έως εκεί που φθάνει ο νους σου..."


 Δημητρίου Π. Λυκούδη





Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Ο Όσιος Λεόντιος ο εν Αχαΐα (11 Δεκεμβρίου)

Ο Άγιος Μάρκος ο Αθηναίος (5 Μαρτίου - εκπομπή)

Η Αγία Φωτεινή (26 Φεβρουαρίου)

Έρωτας, Αγάπη και Σχέσεις προ του γάμου (εκπομπή)

Ο Άγιος Παγχάριος (19 Μαρτίου - εκπομπή)

Η Χαρά της Πνευματικότητας μπροστά στον Πόνο

 
 
Υπό Δημητρίου Π. Λυκούδη Θεολόγου – Φιλολόγου, 
ΜΑ.,ΜΑ. Θεολογίας, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών



          «Φτωχό φύλλο μαραμένο, πεσμένο απ΄το κλωνάρι σου…»[1]. Είναι οι πρώτοι στίχοι από το ποίημα του Γάλλου ποιητή Arnault. Αυτούς τους στίχους ψέλλισε ικετευτικά ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στον Τσάρο της Ρωσίας, γύρω στα 1817, στην προσπάθειά του να συνδράμει και να κερδίσει την εύνοια της Ρωσικής Αυλής, σχετικά με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού.

Η προσευχητική ενάργεια και η προσομοίωση της Αλήθειας


 Υπό Δημητρίου Π. Λυκούδη Θεολόγου – Φιλολόγου, 
ΜΑ.,ΜΑ. Θεολογίας, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών


Η προσπάθεια του ανθρώπου στο μεταμοντέρνο κόσμο συνοψίζεται στην εναγώνια αναζήτηση της ταυτότητάς του. Ο καθημερινός αδυσώπητος βομβαρδισμός πληροφοριών, δεδομένων και μηνυμάτων μέσω των ΜΜΕ, αποστέρησε το δικαίωμά του να ελέγχει και να διακρίνει την πραγματικότητα από την προσομοίωση[1] της πραγματικότητας, το αληθινό από το ψεύτικο, το άγιο και ιερό από το ανίερο και βέβηλο. «Η προσομοίωση υποκρίνεται ότι ακολουθεί την οντολογία της αλήθειας, στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει ούτε πραγματική αλήθεια της πραγματικότητας, ούτε πραγματικότητα της αλήθειας για τον προσομοιωμένο κόσμο.

Μονοπάτια στον παράδεισο

 



Δημητρίου Π. Λυκούδη Θεολόγου – Φιλολόγου, 
ΜΑ.,ΜΑ. Θεολογίας, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών

Ξεκινήσαμε πρωί από την ιερά μονή του Φιλοθέου με προορισμό το μοναστήρι του Καρακάλου. Ο καιρός φθινοπωρινός, βροχερός, σε προκαλεί και σε προτρέπει να αναδυθείς μέσα από τις φθαρτές απεικονίσεις και  να αγγίξεις τα αιώνια και άφθαρτα. Κάθε στιγμή , κάθε λεπτό στον Αγιώνυμο Άθωνα είναι συνάντηση με την αιωνιότητα, εμποτισμός και πρόγευση παραδείσου μέσα από την ζώσα επαφή σου με την παρθενική φύση και την οργιαστική βλάστηση, κυρίως δε με την αυτοθέλητη συγκαταρίθμησή σου στη χορεία των συνοδοιπόρων στα μονοπάτια και στα περάσματα του Παραδείσου.

Όσιος Στέφανος ο Ομολογητής (26 Μαρτίου - εκπομπή)

Άφυκτος λόγος η αγάπη σου...





Άφυκτος λόγος η αγάπη σου, επαίσχυντος , ουχί αναίσχυντος,
ωσάν απονία εις την αψίκορον ευαγρεσίαν της ψυχής μου.
Εταιρίζω το φεγγάρι και πλησίον σου κατέρχομαι!
Εταιρίζω τον άτρεστο φόβο της φυγής και σιμά σου κατακλύζω!
Το θέριστον αποποιούμαι και διάστροφε κόσμε εξοίχομαί σου και διώμοτος ορκίζομαί σε: Αγαπώ αυτήν, απονοσφίζω και κατέρχομαι, εταιρίζω το φεγγάρι και αγαπώ αυτήν...

Και όσες φορές και αν...


Και όσες φορές και αν μέτρησα τις ώρες, όλες εκείνες τις στιγμές που ανέγγιχτα ξυπνούσα μακριά σου, ξέρεις κάτι; Τούτο θέλω να σου γράψω: Οι ώρες που υπήρξα μακριά σου είναι οι ώρες που δεν έζησα! Εκείνες οι ώρες μακριά σου...
Κόσμε ανέγγιχτε και εγγιστά μου!


Δημητρίου Π. Λυκούδη